Σήμερα, είναι Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως και η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αγαπίου του μάρτυρος.
Γιορτάζουν: Αγάπιος
* Υπάρχουν και άλλες ημερομηνίες που γιορτάζει αυτό το όνομα.
Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως – Η σημασία της
Η τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής είναι γνωστή ως Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως και αποτελεί μία από τις σημαντικές ημέρες της περιόδου της νηστείας.
Την ημέρα αυτή ο Τίμιος Σταυρός τοποθετείται στο κέντρο του ναού, ώστε οι πιστοί να τον προσκυνήσουν. Η Εκκλησία προβάλλει τον Σταυρό ως σύμβολο δύναμης και ενίσχυσης για τους χριστιανούς που βρίσκονται στο μέσο της πνευματικής πορείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Η Σταυροπροσκύνηση λειτουργεί ως υπενθύμιση της θυσίας του Χριστού και παράλληλα ως πνευματική παρηγοριά για τους πιστούς, ώστε να συνεχίσουν τον αγώνα της νηστείας μέχρι το Πάσχα.
Άγιος Αγάπιος
Στην Καισάρεια της Παλαιστίνης γράφτηκε μια από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της εκκλησιαστικής ιστορίας κατά την περίοδο των διωγμών του Διοκλητιανού, μεταξύ των ετών 284 και 304. Ο Άγιος Αγάπιος μαζί με ακόμη επτά πιστούς Χριστιανούς οδηγήθηκαν στο μαρτύριο επειδή δεν απαρνήθηκαν τις πεποιθήσεις τους μπροστά στις ειδωλολατρικές αρχές της εποχής. Η ομάδα των οκτώ ανδρών αντιμετώπισε με παρρησία τον έπαρχο Ουρβανό και τελικά θανατώθηκε δια αποκεφαλισμού, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη ελπίδας για όλους τους πιστούς.
Η ομάδα των μαρτύρων, σύμφωνα με το saint.gr, αποτελούνταν από άνδρες που προέρχονταν από διάφορες περιοχές, γεγονός που αναδεικνύει την εξάπλωση του Χριστιανισμού εκείνη την εποχή. Ο Αγάπιος είχε καταγωγή από τη Γάζα της Παλαιστίνης, ενώ ο Τιμόλαος προερχόταν από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Από την Τρίπολη της Φοινίκης ταξίδεψαν οι δύο Διονύσιοι, ενώ ο Πλήσιος μαζί με δύο άνδρες που ονομάζονταν Αλέξανδρος είχαν έρθει από την Αίγυπτο. Την οκτάδα συμπλήρωνε ο Ρωμύλος, ο οποίος υπηρετούσε ως υποδιάκονος και καταγόταν από τη Λύδδα, γνωστή και ως Διόσπολη. Όλοι τους βρέθηκαν στο στόχαστρο των Αρχών με την κατηγορία ότι ακολουθούν τον Χριστιανισμό.
Οι οκτώ κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν ενώπιον του Ουρβανού, ο οποίος κατείχε το αξίωμα του επάρχου στην Καισάρεια. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ο Ρωμαίος αξιωματούχος χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να τους μεταπείσει, συνδυάζοντας δελεαστικές υποσχέσεις με άμεσες απειλές για τη ζωή τους. Παρά τις προσπάθειές του να τους τρομοκρατήσει ή να τους εξαγοράσει, οι μάρτυρες παρέμειναν ακλόνητοι στις θέσεις τους, ομολογώντας με θάρρος την πίστη τους στον Χριστό.
Η πνευματική θωράκιση των αγίων στηρίχθηκε στην Πρώτη Επιστολή του Πέτρου: «Τον φόβον αυτών μη φοβηθήτε μηδέ ταραχθήτε». Έτσι, η συγκεκριμένη ρήση αποτέλεσε τον οδηγό τους, καθώς ερμήνευαν τη θεϊκή συμβουλή ως εντολή να μην τρομάζουν από τις μεθόδους εκφοβισμού που χρησιμοποιούσαν όσοι ήθελαν να τους απομακρύνουν από τον Θεό. Η άρνησή τους να συμβιβαστούν οδήγησε στην τελική απόφαση για τη θανάτωσή τους. Όλοι οι μάρτυρες πέθαναν δια αποκεφαλισμού, σφραγίζοντας με το αίμα τους την αφοσίωσή τους και προσφέροντας ένα παράδειγμα ψυχικού σθένους που παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα.